De Assumptie in Boekarest: continuïteit en vernieuwing

Twee jaar geleden werd er een werkgroep ingesteld, die regelmatig bijeenkwam om zich te bezinnen op de aanwezigheid van de Assumptie in het Midden-Oosten en op de heropening van het huis in Boekarest (dat immers canoniek gezien nooit gesloten werd). De hoofdpunten van het door deze groep verrichte werk liggen in de lijn van de door het Generaal Kapittel van 2005 vastgestelde prioriteiten, te weten: wat voor aanwezigheid van de Assumptie in het Oosten? hoe deze missie, zo dierbaar aan de Assumptie, invoegen in het streven naar nieuwe structuren voor de Congregatie? hoe inspelen op de behoeften van de Kerk en de Congregatie in landen waar de meerderheid van de bevolking niet katholiek is? De eerste volgelingen van pater d’Alzon trokken naar het Oosten en zetten zich daar onverschrokken, edelmoedig en onbaatzuchtig in voor een grotere wederzijdse kennis tussen westerse en oosterse christenen, rekening houdend met het gebed van Christus zelf: «Dat allen één zijn!» (Joh. 17, 21). Deze geest bezielt eveneens onze tegenwoordige gesprekken en ons streven naar een betere wederzijdse kennis tussen de christenen van verschillende tradities, in de hoop zo een nieuwe stap te zetten op weg naar de eenheid.

Na langdurige pogingen om huize Christian Tell terug te krijgen wenst de Assumptie haar missie in de Roemeense hoofdstad voort te zetten en haar tegelijkertijd te vernieuwen. De continuïteit bestaat in de wens de fakkel over te nemen van «onze vaderen», die vanuit hun geloof de verschillende christelijke groeperingen ertoe trachtten te brengen elkaar te ontmoeten, met elkaar van gedachten te wisselen, samen te bidden. Daartoe richtten zij de zogenaamde «Byzantijnse bibliotheek» op, een echte bron van intellectuele kennis, die studenten en onderzoekers een kostbaar werkinstrument ter hand stelde. Deze bibliotheek, in extremis van de ondergang gered, wordt nu hersteld en aangevuld om binnenkort naar Boekarest terug te keren en haar oorspronkelijke taak weer op zich te nemen. Van de vernieuwing dienen hier minstens enkele onderdelen vermeld te worden. Allereerst de naam die men het huis wil geven: «Centrum Unitate voor Byzantijnse studies en oecumenische ontmoetingen». Unitate verwijst naar het verlangen naar eenheid, dat gezamenlijk door katholieken en orthodoxen tot uitdrukking werd gebracht tijdens het bezoek van paus Johannes-Paulus II in 1999, bij gelegenheid van een oecumenische viering met patriarch Teoctist. Het huis en de missie zouden geplaatst kunnen worden onder de bescherming van de apostelen van Christus, de gebroeders Andreas en Petrus. Volgens de Roemeens-orthodoxe traditie was Andreas de verkondiger van het evangelie in het gebied rond de Zwarte Zee, de huidige streek Constanta. Daar bevindt zich ook de grot waarin de apostel zou zijn overgegaan van het aardse bestaan naar het eeuwige leven. Sint-Petrus vertegenwoordigt uiteraard de westerse pool van het christendom. Door onze keuze voor deze beide patronen willen wij uitdrukking geven aan onze wens om als broeders samen te werken aan de komst van het Rijk, in de geest van de Assumptie. Het apostolaat van het huis staat gericht op vier duidelijk zichtbare polen: 1) de liturgie, 2) de opvang van studenten, 3) de cultuur, 4) de bibliotheek voor Byzantijnse studies. De religieuzen die de communiteit vormen, krijgen alle ruimte om het huis een oecumenische ziel te verschaffen. In Boekarest hebben we reeds een traditie, maar we beschikken nu ook over een studieruimte, waarmee we de Kerk en de Congregatie beter van dienst hopen te zijn tot welzijn van allen, overeenkomstig het altijd actuele charisma van pater Emmanuel d´Alzon. De werkzaamheden voor de vernieuwing van het huis en de architecten die daarbij de leiding hadden, hebben rekening gehouden met de eisen en de behoeften van onze zending. Tenslotte wenst het huis in Boekarest een model te zijn voor heel de Missie van het Oosten, dankzij de strategische ligging ervan. Met al deze investeringen geeft de Assumptie uitdrukking aan haar verlangen de goede geur van het christelijk geloof met beide longen in te ademen en zo een bijdrage te leveren aan een harmonieuze opbouw van het gehele Lichaam, waarvan Christus het enige Hoofd is.